Z perspektywy czasu uświadamiam sobie, że chyba nigdy

nie zwalczałem władzy – rozmaitych form i szczebli – ale też, że nigdy takowej nie starałem się przypodobać; kalkulując to chociażby, że pokornych władza przecież nagradza. Każdą jednak, począwszy od rodzicielskiej, krytykowałem zawsze, gdy uznawałem to za stosowne. W konsekwencji, ja sam również (chyba) nie byłem zwalczany, ale też nigdy – począwszy od zarania życia rodzinnego, aż po rozmaite dzisiejsze moje zawodowe, towarzyskie i społeczne rewiry wędrując – nie dorobiłem się stabilnego, „karierogennego” społecznego oparcia. Zatem, gdy myślę o znanych mi „ludziach sukcesu”, ekspertach, prymusach, uznanych autorach, socjometrycznych gwiazdach, ulubieńcach choćby tylko lokalnej publiczności lub tym i innym jakoś podobnych, nie mam pewności, co w ich życiorysach jest konsekwencją osobistej, wrodzonej lub wypracowanej wybitności, a co stanowi skutek odpowiedniego ulokowania w relacyjnym społecznym kapitale. I gdy tak o własnym kapitale myślę – widząc, jak jest karłowaty, bo przecież kurczył się za każdym razem, gdy już przestawałem być komuś potrzebny, a osobistej woli jego systematycznego powiększania i utrzymywania chyba nigdy nie miałem – nie wiem, czy tkwi w nim jeszcze jakiś potencjał społecznego uznania, czy przeciwnie, stanowi skuteczną przed każdym takim uznaniem zasłonę… Chrześcijaninem będąc, czuję się powołany i zobowiązany do miłości bliźniego i ona wytycza kryteria moich działań, charakter relacji, stosunek do ludzi, spraw i sytuacji okazjonalnie lub co dzień doświadczanych. Ale miłość bliźniego często jest trudna. Również dlatego, że nie ma względu na osoby. I również dlatego, że jest asymetryczna.

Przeczytałem w komentarzu biblijnym do Mt 13, 18-23

Istnieje walka duchowa o to, aby Słowo do mnie dotarło, zakorzeniło się w moim sercu i wydało jakiś owoc – miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (Ga 5, 22).

https://www.pismo.swiete.pl/

Milczenie pozostaje najwyższą czy najniższą formą modlitwy?

A może nie ma żadnej różnicy poziomów.

Gdy ludzie zawodzą, Bóg może niezawodnie wypełnić samotność

Ale czy przychodzi również nieproszony?

Nie wiem, co myśleć o tych, którzy mylą łaskę boską

z sympatią proboszcza.

Na imieninowej kartce, otrzymanej z Referatu Misyjnego

Księży Werbistów, znalazłem obok życzeń taką modlitwę:

Mój Panie i Boże,
zabierz mi wszystko, co oddala mnie od Ciebie.
Mój Panie i Boże, daj mi wszystko,
co zbliża mnie do Ciebie.
Mój Panie i Boże,
oderwij mnie ode mnie samego
i weź całkowicie na własność sobie.
Amen

(Św. Mikołaj z Flue)

Między oderwaniem a wzięciem na własność toczy się życie, w przyziemnej podróży…

Bądź wola Twoja

Coraz krótsza jest moja modlitwa.

Zastanawiasz się, co mówiłem żałobnikom?

Mówiłem: Chrystus zmartwychwstał, i proszę to sobie zapamiętać raz na zawsze!

Bóg jest mądrością, Bóg jest miłością…

I niczego tutaj nie trzeba skreślać.

Lud potrzebuje świętych bardziej

niż samego Boga?

Czytam ogłoszenia parafialne i trafiam

na następujące:

„Każde dziecko posiada swój modlitewnik, nie brata, siostry… Ma swoje buty, swoją czapkę – nie brata, nie siostry … więc ma i swój modlitewnik. Modlitewniki do nabycia w biurze parafialnym”.

I myślę sobie: Mój Boże, czego zabrakło w seminaryjnej edukacji…

Rozpacz liczy za rogiem

że rozstaniesz się z Bogiem.

Przeczytałem w komentarzu biblijnym do Mk 3, 22-30

Bóg jest miłością, i na ten obraz, na to podobieństwo chce mnie kształtować. Do miłości nie da się nikogo przymusić, kochać może tylko osoba wolna. Skoro Bóg chce rozpalić we mnie Miłość, to równocześnie, a może raczej uprzednio, daje mi wolność wyboru. Żyję w łasce wolnej woli. Jest to paradoks daru wolnej woli. Ja, stworzenie, mogę powiedzieć Bogu Stwórcy: nie. Bóg nie może zbawić człowieka bez jego pomocy, bez jego współpracy. Wybór należy do ciebie, wybór należy do mnie.

https://www.pismo.swiete.pl/

Boże, nie moja, ale Twoja wola jest święta…

Tyle zostało z mojej modlitwy.

Drodzy Nadwrażliwi ekologicznie! Najpierw Bóg, potem człowiek, no a dalej

cała reszta. Z tego przecież chyba jasno wynika, że nie człowiek jest najważniejszy.

Niełatwo uwierzyć, że Bóg jest

również pośród gruzów, w których legło życie.

Bycie chrześcijaninem nie czyni świętym

z automatu. Ale zobowiązuje.

Zbawienie pochodzi od Króla, który panuje z wysokości krzyża…

– usłyszałem podczas mszy św. w kościele Opatrzności Bożej w Gdańsku-Zaspie. Tak po prostu.

Trudno dziwić się niewierzącym w siłę modlitwy

skoro myślą, że jest zaklinaniem rzeczywistości.

A co, jeśli się okaże, że Bóg człowieka

stworzył nielegalnie?