Z perspektywy czasu uświadamiam sobie, że chyba nigdy

nie zwalczałem władzy – rozmaitych form i szczebli – ale też, że nigdy takowej nie starałem się przypodobać; kalkulując to chociażby, że pokornych władza przecież nagradza. Każdą jednak, począwszy od rodzicielskiej, krytykowałem zawsze, gdy uznawałem to za stosowne. W konsekwencji, ja sam również (chyba) nie byłem zwalczany, ale też nigdy – począwszy od zarania życia rodzinnego, aż po rozmaite dzisiejsze moje zawodowe, towarzyskie i społeczne rewiry wędrując – nie dorobiłem się stabilnego, „karierogennego” społecznego oparcia. Zatem, gdy myślę o znanych mi „ludziach sukcesu”, ekspertach, prymusach, uznanych autorach, socjometrycznych gwiazdach, ulubieńcach choćby tylko lokalnej publiczności lub tym i innym jakoś podobnych, nie mam pewności, co w ich życiorysach jest konsekwencją osobistej, wrodzonej lub wypracowanej wybitności, a co stanowi skutek odpowiedniego ulokowania w relacyjnym społecznym kapitale. I gdy tak o własnym kapitale myślę – widząc, jak jest karłowaty, bo przecież kurczył się za każdym razem, gdy już przestawałem być komuś potrzebny, a osobistej woli jego systematycznego powiększania i utrzymywania chyba nigdy nie miałem – nie wiem, czy tkwi w nim jeszcze jakiś potencjał społecznego uznania, czy przeciwnie, stanowi skuteczną przed każdym takim uznaniem zasłonę… Chrześcijaninem będąc, czuję się powołany i zobowiązany do miłości bliźniego i ona wytycza kryteria moich działań, charakter relacji, stosunek do ludzi, spraw i sytuacji okazjonalnie lub co dzień doświadczanych. Ale miłość bliźniego często jest trudna. Również dlatego, że nie ma względu na osoby. I również dlatego, że jest asymetryczna.

Przeczytałem w komentarzu biblijnym do Mt 13, 18-23

Istnieje walka duchowa o to, aby Słowo do mnie dotarło, zakorzeniło się w moim sercu i wydało jakiś owoc – miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (Ga 5, 22).

https://www.pismo.swiete.pl/

Polityka, media, nauka, biznes…

Czy są między nimi jeszcze jakieś granice?

Gdy nie decydują mądrzejsi

decydują silniejsi.

Internet? No, cóż. Chyba już przestałem dziwić się ludziom

którzy swoje życie w detalach pokazują innym. Czerpią przecież z tego rozliczne korzyści. Nadal jednak dziwię się ludziom, którzy życie swoje spędzają na oglądaniu cudzego. Czy tacy również czerpią jakąś korzyść?

Pokorne znoszenie przeciwności może zamiast pomyślności

dać ci cnotę cierpliwości.

Czy każdego filozofa dolą jest szukanie wzoru

na syntezę życia?

Jak żyć, patrząc na świat, który pełen jest tego

czego nie zrobiłem?

Na imieninowej kartce, otrzymanej z Referatu Misyjnego

Księży Werbistów, znalazłem obok życzeń taką modlitwę:

Mój Panie i Boże,
zabierz mi wszystko, co oddala mnie od Ciebie.
Mój Panie i Boże, daj mi wszystko,
co zbliża mnie do Ciebie.
Mój Panie i Boże,
oderwij mnie ode mnie samego
i weź całkowicie na własność sobie.
Amen

(Św. Mikołaj z Flue)

Między oderwaniem a wzięciem na własność toczy się życie, w przyziemnej podróży…

Nieraz myślę, że to perspektywa nieskończoności

odbiera mi chęci twórczego działania… Zapewne w przeciwieństwie do tych, którzy uwierzyli, że ich dzieła staną się wiekopomne.

Słyszę z telewizji, że w niej bije serce Polski

Ciągle nie rozumiem, kogo i dlaczego.

Bądź wola Twoja

Coraz krótsza jest moja modlitwa.

Zastanawiasz się, co mówiłem żałobnikom?

Mówiłem: Chrystus zmartwychwstał, i proszę to sobie zapamiętać raz na zawsze!

Socjologowie dużo wiedzą o przyczynach, przebiegach

i konsekwencjach rozpadu rodzin. Czy myślisz, że dzięki tej wiedzy łatwiej ci będzie założyć własną?

Drużyna Nawrockiego, drużyna Czarzastego, drużyna Tuska

drużyna Kaczyńskiego, drużyna Mentzena… Chwała Wielkiej Polsce!

Gdybym gryzł się w język, zamiast otwarcie przyznawać

że źle znoszę towarzystwo hipokrytów i karierowiczów, może większe miałbym dzisiaj grono znajomych.

Czy doskwiera życie, za które wdzięczność

jest bezwarunkowa?

Nie wiesz, jak oszczędzać?

Zacznij od niemarnowania posiadanych dóbr.

Przeczytałem w komentarzu biblijnym do Mk 3, 22-30

Bóg jest miłością, i na ten obraz, na to podobieństwo chce mnie kształtować. Do miłości nie da się nikogo przymusić, kochać może tylko osoba wolna. Skoro Bóg chce rozpalić we mnie Miłość, to równocześnie, a może raczej uprzednio, daje mi wolność wyboru. Żyję w łasce wolnej woli. Jest to paradoks daru wolnej woli. Ja, stworzenie, mogę powiedzieć Bogu Stwórcy: nie. Bóg nie może zbawić człowieka bez jego pomocy, bez jego współpracy. Wybór należy do ciebie, wybór należy do mnie.

https://www.pismo.swiete.pl/

Boże, nie moja, ale Twoja wola jest święta…

Tyle zostało z mojej modlitwy.