Z perspektywy czasu uświadamiam sobie, że chyba nigdy

nie zwalczałem władzy – rozmaitych form i szczebli – ale też, że nigdy takowej nie starałem się przypodobać; kalkulując to chociażby, że pokornych władza przecież nagradza. Każdą jednak, począwszy od rodzicielskiej, krytykowałem zawsze, gdy uznawałem to za stosowne. W konsekwencji, ja sam również (chyba) nie byłem zwalczany, ale też nigdy – począwszy od zarania życia rodzinnego, aż po rozmaite dzisiejsze moje zawodowe, towarzyskie i społeczne rewiry wędrując – nie dorobiłem się stabilnego, „karierogennego” społecznego oparcia. Zatem, gdy myślę o znanych mi „ludziach sukcesu”, ekspertach, prymusach, uznanych autorach, socjometrycznych gwiazdach, ulubieńcach choćby tylko lokalnej publiczności lub tym i innym jakoś podobnych, nie mam pewności, co w ich życiorysach jest konsekwencją osobistej, wrodzonej lub wypracowanej wybitności, a co stanowi skutek odpowiedniego ulokowania w relacyjnym społecznym kapitale. I gdy tak o własnym kapitale myślę – widząc, jak jest karłowaty, bo przecież kurczył się za każdym razem, gdy już przestawałem być komuś potrzebny, a osobistej woli jego systematycznego powiększania i utrzymywania chyba nigdy nie miałem – nie wiem, czy tkwi w nim jeszcze jakiś potencjał społecznego uznania, czy przeciwnie, stanowi skuteczną przed każdym takim uznaniem zasłonę… Chrześcijaninem będąc, czuję się powołany i zobowiązany do miłości bliźniego i ona wytycza kryteria moich działań, charakter relacji, stosunek do ludzi, spraw i sytuacji okazjonalnie lub co dzień doświadczanych. Ale miłość bliźniego często jest trudna. Również dlatego, że nie ma względu na osoby. I również dlatego, że jest asymetryczna.

Przeczytałem w komentarzu biblijnym do Mt 13, 18-23

Istnieje walka duchowa o to, aby Słowo do mnie dotarło, zakorzeniło się w moim sercu i wydało jakiś owoc – miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (Ga 5, 22).

https://www.pismo.swiete.pl/

Nie przejmuj się chorowaniem

Przecież nie trwa wiecznie.

Wiedzieć wszystko o wszystkim zawsze

i na zawsze? Nie zazdroszczę Bogu takiej perspektywy.

Urzeka tłumy? Moralność

z gumy.

Milczenie pozostaje najwyższą czy najniższą formą modlitwy?

A może nie ma żadnej różnicy poziomów.

Czego uczy życie

pośród niewyuczalnych?

Zamiłowanie do nauki na błędach niektórzy realizują najchętniej

wytykając cudze.

Nie dość, że u ludzi wzbudzam niechęć

to teraz jeszcze wśród algorytmów… Ech, to życie.

Gdy nie decydują mądrzejsi

decydują silniejsi.

Internet? No, cóż. Chyba już przestałem dziwić się ludziom

którzy swoje życie w detalach pokazują innym. Czerpią przecież z tego rozliczne korzyści. Nadal jednak dziwię się ludziom, którzy życie swoje spędzają na oglądaniu cudzego. Czy tacy również czerpią jakąś korzyść?

Mimo wszystko sądzę, że ludzi dobrej woli

jest na świecie więcej niż tych, którzy postrzegani są jako kanalie. Innymi słowy, dopuszczam mylność postrzeżeń.

Pokorne znoszenie przeciwności może zamiast pomyślności

dać ci cnotę cierpliwości.

Wierzę w choćby bolesne przetrwanie narodu

Ale czy państwo, którego obywatele są wzajemnie tak bardzo skłóceni, zdoła zachować swój byt podmiotowy?

Gdy ludzie zawodzą, Bóg może niezawodnie wypełnić samotność

Ale czy przychodzi również nieproszony?

Świat ma wystarczająco dużo zasobów, by nasycić

twoje poczucie krzywdy.

Nie wiesz, jak można nie lubić siebie?

Tego nauczą cię inni.

Toczą swe wojenki chłopcy malowani

w szaty bohaterów przedwcześnie odziani.

Moralne pogubienie ubierają w szaty socjologicznych teorii

Czy z nadzieją, że nauka ułoży im życie?

Myśli mi po głowie krążą o doskonałości radach

Każda mi wytyka palcem jakiś brak w moich posadach.