Przeczytałem w komentarzu biblijnym do J 1,47-51

Czy masz w pamięci taką sytuację, którą pamiętasz jako bardzo trudną i przeżywaną w poczuciu osamotnienia, bezsilności? Możesz mieć pewność, że Bóg Cię wtedy widział i był z Tobą. Spróbuj usłyszeć to Jego pełne miłości zapewnienie: Widziałem Cię wtedy…

https://www.pismo.swiete.pl/

Praca na uniwersytecie – a dotyczy to chyba również

innych instytucji i organizacji o hierarchicznej strukturze: wojska, policji, Kościoła, administracji, korporacji biznesowych, wymiaru sprawiedliwości itp. itd. – pozwala przyglądać się ludziom, którzy w imię awansu sprzeniewierzyli się wcześniej deklarowanym wartościom, zasadom, postawom… Oczywiście dla funkcjonowania wspomnianych hierarchii obserwacje tego rodzaju nie mają żadnego istotnego znaczenia.

Przeczytałem w komentarzu biblijnym do Ps 78 (77), 1b-2. 34-35. 36-37. 38

Problemem jest wielka ilość i łatwa dostępność komentarzy do Słowa. Posłuchamy jednego, drugiego, trzeciego biblisty/księdza/znawcy i czujemy się zwolnieni z własnego słuchania. Jest to ogromna pokusa współczesnego Kościoła. Niech inni rozważają, ja tylko posłucham, pokiwam głową… ale niczego to nie zmieni w mojej codzienności.

https://www.pismo.swiete.pl/

Życie? Traktuje mnie z należytą

przewagą.

Planujesz karierę? Upewnij się, czy jesteś

dostatecznie bezczelny, by na innych przerzucać własne obowiązki.

Komuś nie przyznajesz racji tylko dlatego

że mu zazdrościsz jej posiadania?

„Wymagajcie od siebie, nawet jeśli inni od nas nie wymagają”

– usłyszałem w kościele podczas niedzielnego kazania. Pewności nie mam: przejęzyczenie czy jednak freudowska pomyłka?

Irytuje cię grymas na cudzej twarzy…

Lecz czy masz pewność, że nie wziął się z bólu?

Czasami odnoszę wrażenie, że otacza mnie jedna wielka

czarna dziura wspólnot wszelakiego rodzaju, które koegzystują chyba w jakiejś doskonałej symbiozie, która sprawia, że przez żadną nie jestem wchłonięty.

Napisałem to niejako w pokłosiu komentarza, który poczyniłem tutaj:
https://x.com/WojciecheZ/status/2095814733064462502?s=20 .

Czasami doskwiera mi obojętność doświadczana od ludzi…

Aż boję się myśleć, na Czyj obraz i podobieństwo stworzonych.

Pytasz o moją motywację, więc odpowiadam

Ad maiorem Dei gloriam. Wystarczy?

Nie myśl o Bogu dewocyjnie, a myśl

całkiem zwyczajnie – jako o ostatecznym wypełnieniu wszelkiego braku.

Czego się dotknę, to się w nic nie zamienia…

Pieprzona semiomnipotencja.

Nie wiesz, co dzieje się w ich domach i głowach

ale słyszysz i czytasz o ich pomyślności. Do porównań i zazdrości tyle ci wystarczy?

Niektórzy filozofowie przez całe życie

starają się udowodnić, że Bóg nie istnieje… A dowodzą jedynie własnej śmiertelności.

Z perspektywy czasu uświadamiam sobie, że chyba nigdy

nie zwalczałem władzy – rozmaitych form i szczebli – ale też, że nigdy takowej nie starałem się przypodobać; kalkulując to chociażby, że pokornych władza przecież nagradza. Każdą jednak, począwszy od rodzicielskiej, krytykowałem zawsze, gdy uznawałem to za stosowne. W konsekwencji, ja sam również (chyba) nie byłem zwalczany, ale też nigdy – począwszy od zarania życia rodzinnego, aż po rozmaite dzisiejsze moje zawodowe, towarzyskie i społeczne rewiry wędrując – nie dorobiłem się stabilnego, „karierogennego” społecznego oparcia. Zatem, gdy myślę o znanych mi „ludziach sukcesu”, ekspertach, prymusach, uznanych autorach, socjometrycznych gwiazdach, ulubieńcach choćby tylko lokalnej publiczności lub tym i innym jakoś podobnych, nie mam pewności, co w ich życiorysach jest konsekwencją osobistej, wrodzonej lub wypracowanej wybitności, a co stanowi skutek odpowiedniego ulokowania w relacyjnym społecznym kapitale. I gdy tak o własnym kapitale myślę – widząc, jak jest karłowaty, bo przecież kurczył się za każdym razem, gdy już przestawałem być komuś potrzebny, a osobistej woli jego systematycznego powiększania i utrzymywania chyba nigdy nie miałem – nie wiem, czy tkwi w nim jeszcze jakiś potencjał społecznego uznania, czy przeciwnie, stanowi skuteczną przed każdym takim uznaniem zasłonę… Chrześcijaninem będąc, czuję się powołany i zobowiązany do miłości bliźniego i ona wytycza kryteria moich działań, charakter relacji, stosunek do ludzi, spraw i sytuacji okazjonalnie lub co dzień doświadczanych. Ale miłość bliźniego często jest trudna. Również dlatego, że nie ma względu na osoby. I również dlatego, że jest asymetryczna.

Przeczytałem w komentarzu biblijnym do Mt 13, 18-23

Istnieje walka duchowa o to, aby Słowo do mnie dotarło, zakorzeniło się w moim sercu i wydało jakiś owoc – miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie (Ga 5, 22).

https://www.pismo.swiete.pl/

Nie przejmuj się chorowaniem

Przecież nie trwa wiecznie.

Wiedzieć wszystko o wszystkim zawsze

i na zawsze? Nie zazdroszczę Bogu takiej perspektywy.

Urzeka tłumy? Moralność

z gumy.