Z perspektywy czasu uświadamiam sobie, że chyba nigdy

nie zwalczałem władzy – rozmaitych form i szczebli – ale też, że nigdy takowej nie starałem się przypodobać; kalkulując to chociażby, że pokornych władza przecież nagradza. Każdą jednak, począwszy od rodzicielskiej, krytykowałem zawsze, gdy uznawałem to za stosowne. W konsekwencji, ja sam również (chyba) nie byłem zwalczany, ale też nigdy – począwszy od zarania życia rodzinnego, aż po rozmaite dzisiejsze moje zawodowe, towarzyskie i społeczne rewiry wędrując – nie dorobiłem się stabilnego, „karierogennego” społecznego oparcia. Zatem, gdy myślę o znanych mi „ludziach sukcesu”, ekspertach, prymusach, uznanych autorach, socjometrycznych gwiazdach, ulubieńcach choćby tylko lokalnej publiczności lub tym i innym jakoś podobnych, nie mam pewności, co w ich życiorysach jest konsekwencją osobistej, wrodzonej lub wypracowanej wybitności, a co stanowi skutek odpowiedniego ulokowania w relacyjnym społecznym kapitale. I gdy tak o własnym kapitale myślę – widząc, jak jest karłowaty, bo przecież kurczył się za każdym razem, gdy już przestawałem być komuś potrzebny, a osobistej woli jego systematycznego powiększania i utrzymywania chyba nigdy nie miałem – nie wiem, czy tkwi w nim jeszcze jakiś potencjał społecznego uznania, czy przeciwnie, stanowi skuteczną przed każdym takim uznaniem zasłonę… Chrześcijaninem będąc, czuję się powołany i zobowiązany do miłości bliźniego i ona wytycza kryteria moich działań, charakter relacji, stosunek do ludzi, spraw i sytuacji okazjonalnie lub co dzień doświadczanych. Ale miłość bliźniego często jest trudna. Również dlatego, że nie ma względu na osoby. I również dlatego, że jest asymetryczna.

Urzeka tłumy? Moralność

z gumy.

Zamiłowanie do nauki na błędach niektórzy realizują najchętniej

wytykając cudze.

Gdy nie decydują mądrzejsi

decydują silniejsi.

Mimo wszystko sądzę, że ludzi dobrej woli

jest na świecie więcej niż tych, którzy postrzegani są jako kanalie. Innymi słowy, dopuszczam mylność postrzeżeń.

Pokorne znoszenie przeciwności może zamiast pomyślności

dać ci cnotę cierpliwości.

Wierzę w choćby bolesne przetrwanie narodu

Ale czy państwo, którego obywatele są wzajemnie tak bardzo skłóceni, zdoła zachować swój byt podmiotowy?

Toczą swe wojenki chłopcy malowani

w szaty bohaterów przedwcześnie odziani.

Moralne pogubienie ubierają w szaty socjologicznych teorii

Czy z nadzieją, że nauka ułoży im życie?

Myśli mi po głowie krążą o doskonałości radach

Każda mi wytyka palcem jakiś brak w moich posadach.

Czy masz pewność, że lekceważenia życia

nie mylisz z niemożnością zniesienia jego ciężaru?

Ach, ta studencka nieśmiałość! Nawet „Dzień dobry"

przez gardło przechodzi jej z trudem.

Słyszę z telewizji, że w niej bije serce Polski

Ciągle nie rozumiem, kogo i dlaczego.

Niektórzy również z tymi są po imieniu

których znają tylko z własnych opowiadań.

A w telewizji kolejny western sprzed dziesięcioleci

– czasów, w których szlachetność i dobro kształtowano, a nie wyśmiewano.

Gdybym gryzł się w język, zamiast otwarcie przyznawać

że źle znoszę towarzystwo hipokrytów i karierowiczów, może większe miałbym dzisiaj grono znajomych.

Nie czuję sympatii do osób, które lubią chorować

Twierdzicie, że takich nie ma?

Uniwersytet niczym ptasi raj

gdy zakłady naukowe niczym gniazdka moszczone?

Homo homini

lapsus est.

A co z tymi, którzy zostawili puste cv

bo nawet tego nie zdołali napisać, że oddali swoje życie za bliźnich?