Czasami odnoszę wrażenie, że otacza mnie jedna wielka

czarna dziura wspólnot wszelakiego rodzaju, które koegzystują chyba w jakiejś doskonałej symbiozie, która sprawia, że przez żadną nie jestem wchłonięty.

Napisałem to niejako w pokłosiu komentarza, który poczyniłem tutaj:
https://x.com/WojciecheZ/status/2095814733064462502?s=20 .

Paradoks polega na tym, że o tak zwanym efekcie Mateusza

milczą zwłaszcza ci, którzy mogliby najwięcej – a z racji posiadanego dorobku, prestiżu i autorytetu także najbardziej przekonująco – o nim opowiedzieć…

Pan Tutor: Temu, kto ma…

Wyszła

i zaszła.

Czasami doskwiera mi obojętność doświadczana od ludzi…

Aż boję się myśleć, na Czyj obraz i podobieństwo stworzonych.

Realia życia

Podtytuł Between What Breaks and What Keeps Growing nie obiecuje łatwego pocieszenia. Nie mówi: „wszystko odrośnie”. Przyjmuje jednoczesną obecność tego, co zostało bezpowrotnie złamane, i tego, co mimo przeciwności nadal rośnie. Niejednoznaczność chroni fotografię przed sentymentalizmem.

© wez | Dreamstime.com

Pytasz o moją motywację, więc odpowiadam

Ad maiorem Dei gloriam. Wystarczy?