Polityka, media, nauka, biznes…

Czy są między nimi jeszcze jakieś granice?

Internet? No, cóż. Chyba już przestałem dziwić się ludziom

którzy swoje życie w detalach pokazują innym. Czerpią przecież z tego rozliczne korzyści. Nadal jednak dziwię się ludziom, którzy życie swoje spędzają na oglądaniu cudzego. Czy tacy również czerpią jakąś korzyść?

Wierzę w choćby bolesne przetrwanie narodu

Ale czy państwo, którego obywatele są wzajemnie tak bardzo skłóceni, zdoła zachować swój byt podmiotowy?

Toczą swe wojenki chłopcy malowani

w szaty bohaterów przedwcześnie odziani.

Słyszę z telewizji, że w niej bije serce Polski

Ciągle nie rozumiem, kogo i dlaczego.

A w telewizji kolejny western sprzed dziesięcioleci

– czasów, w których szlachetność i dobro kształtowano, a nie wyśmiewano.

Z cyklu „Krótkie dialogi liturgiczno-muzyczne”

— Ksiądz i organista chyba do tej samej szkoły muzycznej chodzili…
— Czy przez lata ich nauki ona była w remoncie?

Czyż biblioteka nie jest po prostu stacją

tradycyjnych paliw?

Czytam ogłoszenia parafialne i trafiam

na następujące:

„Każde dziecko posiada swój modlitewnik, nie brata, siostry… Ma swoje buty, swoją czapkę – nie brata, nie siostry … więc ma i swój modlitewnik. Modlitewniki do nabycia w biurze parafialnym”.

I myślę sobie: Mój Boże, czego zabrakło w seminaryjnej edukacji…

Kolejne redakcje zamieniane w loże szyderców

Nie mogę nadążyć za rozwojem mediów.

Uniwersytet niczym ptasi raj

gdy zakłady naukowe niczym gniazdka moszczone?

Drodzy Nadwrażliwi ekologicznie! Najpierw Bóg, potem człowiek, no a dalej

cała reszta. Z tego przecież chyba jasno wynika, że nie człowiek jest najważniejszy.

Z rozbawieniem odnotowuję, że pan BW w prawicowych mediach

jest przedstawiany niczym pisarz Ezdrasz… A chyba przydałby się jakiś umiar.

Przywołując „Zapach wiatru” Lucy Maud Montgomery

córka do mnie napisała tak:

„Miałeś rację, powrót do literatury klasycznej to najlepsze co można zrobić w czasach książek, które nie cieszą :)”.

I to jest chyba dobra wiadomość.

Znowu dowiedziałem się czegoś o sobie

– żem jest „filozof barowy”… A to dzięki filmowi pt. Złoto (1961), w reżyserii Wojciecha Jerzego Hasa.

Kto rządzi światem, niegdyś Marian Hemar

napisał:

My skłóceni, więc słabi —
durnie zgodni, więc silni.
My się często mylimy —
durnie są nieomylni.

[…]

Żyję tylko tą drobną

otuchą i nadzieją,
że my umiemy śmiać się.
A durnie — nie umieją.

Te słowa poety wyciągnąłem z książki pt. Karawana literatury (Warszawa 2013, s. 216-217), której autor – Waldemar Łysiak – dzisiaj, 11 listopada 2025 r. został odznaczony Orderem Orła Białego.

Zob. Podziękowanie Waldemara Łysiaka wygłoszone w dniu odznaczenia…

Czy naukowo już to udowodniono, że jako Polacy

jesteśmy narodem przeszłości?

Jestem za tym, żeby wzajemnie pozamykała się

cała polityczna hołota – najlepiej w kabinach rakiet szykowanych na Marsa. Niech już polecą! Bez powrotu.

A może by tak jakiś paszkwil na Kościół napisać…

To chyba przysporzy mi popularności.

Mam wrażenie, że coraz wyższy poziom kwasowości

wykazują niektóre komentarze fortepianowych mądrali do zawartości i przebiegu kolejnego odcinka konkursu chopinowskiego, czyli tego, jak to się mówi, Chopin Competition. Gdy na radiowej antenie słyszę takie dąsy i fochy, myślę sobie, że może już najwyższa jest pora, by zakończyć to cykliczne imprezowanie albo całość jego realizacji przekazać w dobre ręce sztucznej inteligencji. Niech się ona zamartwi o to światowe granie, brzdąkanie, tupanie, ziewanie. I niech nam ona wytworzy piękne, muzyczne cuda. A czy nie jest przy tym do pomyślenia, że i sam Chopin może znowu wystąpi, a przynajmniej zasiądzie na krzesełku jurora?