Hejże, wykształceni zarozumialcy! Ci, których wyśmiewacie

kiedyś was dopadną... Z prośbą o autograf?

Ależ oczywiście, że doceniam swojego pracodawcę

Z należytą symetrycznością.

Uśmiechnięte oblicze Boga? Możliwe

Nieraz mam wrażenie, że śmieje się ze mnie.

Jakże możesz przeczyć swej nieskończoności

twierdząc, że jest w tobie bezgraniczna pustka?

A jeśli chodzi o sprawy ostateczne, to

czy miejsce na wysypisku śmieci wymaga również wykupienia zawczasu?

Subiektywizm etyczny

relatywistyczne stanowisko zajmowane w etyce; podkreśla podmiotowy charakter wszelkiego doświadczenia moralnego, wyłączną zależność moralnej praktyki – jej treści, możliwości rozpoznania, kształtowania itd. – od aktywnych, kreatywnych udziałów uczestników działania; prawdę o dobru moralnym traktuje jako własność stanu umysłu, wiedzy lub mniemań podmiotu moralnego; w wąskim znaczeniu normatywnym sugeruje konieczność lub zasadność kierowania się – w działaniu nieobojętnym moralnie, przy formułowaniu norm i ocen moralnych, przy interpretowaniu sytuacji moralnych itd. – wyłącznie osobistymi względami, racjami, przekonaniami, upodobaniami itp.; daną teorię można nazywać subiektywistyczną wtedy i tylko, gdy zgodnie z tą teorią wszelkie twierdzenie etyczne implikuje, iż ktoś zajmuje, albo ktoś pewnego rodzaju w pewnych warunkach zająłby, pewną określoną postawę wobec czegoś (Brandt).

Więcej w: Wojciech Zieliński, Subiektywizm etyczny, w: Słownik bioetyki, biopolityki i ekofilozofii, red. M. Ciszek, Polskie Towarzystwo Filozoficzne, Warszawa 2008, s. 249-250.

Trzymasz ze zdolniejszymi

dziećmi od własnego? Bo…